2. Turnir prijateljstva
18. travnja 2015.
UNESCO-ov Svjetski dan poezije 2015.
Poezija ne poznaje geografske, kulturne ili jezične granice.
Dva hrvatska pjesnika nastupit će na Svjetskom danu poezije 2015. u Rimu. Dragica Rajčić predstavlja Švicarsku, a Sarah Zuhra Lukanić predstavlja Hrvatsku.
UNESCO-ov Svjetski dan poezije 2015.
Subota, 21. ožujka, u 20:00 sati
Palazzo Blumenstihl, Via Vittoria Colonna 1, 00193
Četrnaest pjesnika iz četrnaest različitih zemalja okupit će se u Poljskom institutu u Rimu na UNESCO-ov Svjetski dan poezije 21. ožujka 2015., koji organizira EUNIC klaster iz Rima u suradnji s Talijanskom unitarnom federacijom pisaca i Casa delle Letterature. Jedinstvena i nezaobilazna prilika da saznate više o suvremenoj europskoj poeziji. Među sudionicima su Alexander Peer iz Austrije, Elin Rahnev iz Bugarske, Sarah Zuhra Lukanic iz Hrvatske, Nora Bossong iz Njemačke, Silvia Bre iz Italije, Krystyna Dąbrowska iz Poljske, Ana Luísa Amaral iz Portugala, Ruxandra Cesereanu iz Rumunjske, Ivan Strpka iz Slovačke, Aleš Šteger iz Slovenije, Erika Martinez iz Španjolske, Eva Ström iz Švedske, Dragica Rajčić iz Švicarske i András Ferenc Kovács iz Mađarske. Sastanak, koji moderira Maria Ida Gaeta, direktorica Casa delle Literature u Rimu, predstavit će glazbu Michelea Sgange koju će skladatelj izvesti na klaviru.
Kulturni instituti i veleposlanstva koji pripadaju EUNIC-u, kao i obično, dovest će po jednog autora koji predstavlja svoju zemlju, a koji će recitirati tri svoja djela na svom materinjem jeziku. Tijekom čitanja poezije, u dvorani će se održati projekcija prevedenih tekstova.
FUIS će, kao i prethodnih godina, doprinijeti kulturnom događaju predlažući, u dogovoru i suradnji s Casa delle Literature, pjesnika koji će predstavljati Italiju te izradom službenog časopisa događaja, koji će se distribuirati tijekom večeri i biti dostupan online na našoj web stranici. Časopis će predstaviti autore koji sudjeluju u čitanju poezije, uz fotografiju i biografiju umjetnika, te nekoliko pjesama, kako na izvornom jeziku tako i s prevedenim tekstom.
U projektu sudjeluje 15 zemalja: Austrija, Bugarska, Hrvatska, Njemačka, Italija, Poljska, Portugal, Rumunjska, Rusija, Slovačka, Slovenija, Španjolska, Švedska, Švicarska i Mađarska.
Zahvaljujemo Veleposlanstvu Republike Hrvatske u Talijanskoj Republici (posebno Ines Sprem, kulturnoj atašeici Veleposlanstva) i doprinosu Associazione Mosaico Italo Croato Roma.
Više informacija:
Istituto Polacco di Roma
Via Vittoria Colonna 1, 00193 Rim
Tel.: +39 06 36000723
András Ferenc Kovács - Mađarska
András Ferenc Kovács
Rođen u Satu Mareu (Marosvásárhely, Rumunjska) 17. srpnja 1959. Završio je srednju školu Ferenc Kölcsey 1978. Poezija mu se počela objavljivati 1977., a pjesme za djecu počele su se pojavljivati 1981. Diplomirao je 1984. na Fakultetu književnosti i filozofije, mađarski i francuski jezik, u Cluj-Napoca (Kolozsvár, Rumunjska). Između 1984. i 1991. predavao je u Avramestiju (Szentábrahám, Transilvanija, Rumunjska) i Simonestiju (Siménfalva, Transilvanija, Rumunjska), te predavao u srednjoj školi Balázs Orbán u Székelykeresztu (Rumunjska, regija Székely).
Od 1990. urednik je rubrike poezije književnog časopisa Látó (Vidječ). Između 1991. i 2002. bio je profesor dramaturgije na Kazališnom sveučilištu u Satu Mareu. Godine 1997. godinu je vodio Kazališnu družinu Miklós u Narodnom kazalištu u Satu Mareu. Od 2008. glavni je urednik časopisa Látó. Iako piše eseje i književne studije, prvenstveno prevodi s rumunjskog i francuskog na mađarski. Njegove su pjesme poznate i na engleskom, bugarskom, češkom, estonskom, francuskom, hrvatskom, poljskom, njemačkom, talijanskom, ruskom, rumunjskom, švedskom i slovenskom jeziku. Od 1990-ih jedan je od najpriznatijih, najčešće spominjanih i ispitivanih suvremenih mađarskih pjesnika. Njegovi ključni koncepti u vezi sa značenjem tradicije - poput gubitka identiteta, kulturnog pamćenja, intertekstualnosti i protagonizma u poeziji - imaju za cilj propitati i eliminirati položaj tradicionalnih autora te u konačnici propitati književnost, intertekstualnost i jezičnu egzistenciju književnog teksta. Formalno bogatstvo njegove poetike, koje je bez presedana u suvremenoj mađarskoj književnosti, nadopunjuju i produbljuju koherentno komponirane pjesničke maske i portreti (usp. Jack Cole, Lázáry René Sándor i dr.). Po svojoj posvećenosti formi usporediv je s Csokonaijem i Kosztolányijem, ali po svojoj raznolikosti s Weöresom.
Ophelio Barbaro corre, corre
Esci sotto la piogga: corri dietro le sbarre.
I bus strombettano, gli uomini squittiscono.
Polvere di cemento, fumo, fuliggine, sporcizia, ghigno,
serafini che si accingono al selvaggio pugliato.
Corri, corri barcollando tra le pozze,
il tuo cappuccio color corteccia sulla fronte –
rughe, pieghe intaccano il tuo viso…
Detriti di fanghiglia gorgogliano,
onde immani si scrollano la gobba,
una nuvola schiacciata, grigia come un ratto
schizza contagio dalla grassella…
Crudi evoè, sbirri, insulsi chiassi,
ignoranza denti scricchiolanti,
e sul tuo viso pieghe, macchie, solchi.
Sei ancora tu? Perché ti affani? Dove?
Verso Levante è scoppiato il Sole…
Parole, parole, parole, parole…
Rombo di motori, strappi, terrore.
Non hai né paese né contrada,
il futuro, se c’è, è solo un altro presente,
e il pollice rovescio del cielo in alto.
Ti affanni, corri… O solo come se corressi?
Le cose tumultuanti ti circondano,
la tua fuga è ormai infinita, dura,
e come la scheggia di stelle degli angioletti umbri,
la terra scoppietta nei tuoi occhi…
Dragica Rajčić - Švicarska
Dragica Rajčić
Rođena je 1959. u Splitu, a od 1978. živi u Švicarskoj. Nakon što je radila razne poslove od kuće, vratila se u Hrvatsku 1988., gdje je osnovala časopis Glas Kaštela. Godine 1986. objavila je svoju prvu zbirku pjesama na njemačkom jeziku, Halbgedichte einer Gastfrau, St. Gallen, Narziss & Ego.
Godine 1991., po izbijanju rata, vratila se u Švicarsku s djecom. Nastanila se u St. Gallenu, gdje je radila kao urednica emigrantskog časopisa i kao sociokulturna aktivistica. Rajčić je autorica pjesama, romana, kratkih priča i drama, napisanih na njemačkom i hrvatskom jeziku. Dobitnica je minhenske nagrade Adelbert-von-Chamisso-Förderpreis i Međunarodne književne nagrade Merano Europa. Rajčić svoje tekstove pomiče do granica jezika: njegove pjesme krše pravila pravopisa i gramatike - i upravo zbog toga uspijeva izvući nova značenja iz riječi i baciti svjež pogled na stvarnost.
La guerra è finita.
Il fratello sviluppa
foto nell’oscurità.
Il fratello insegna al cane passato al nemico
a perdere la paura.
La madre si sveglia nella notte
il silenzio spaventa.
Il padre vende storie
di ieri e di oggi
piene di vittorie.
le donne non hanno nessuno da aspettare.
Il figlio gioca a mani in alto.
La figlia fascia un sasso
e nel caso si intristisce
gli disegna un lacrima
Una casa, in nessun luogo
quando
pezzo
per pezzo
la fede
cade giù
da le parole
cosa
ci faccio qvì
cosa ci faccio qvà
racolgo sillabe
costruisco loro
una casa, in nessun luogo
Profughi
la notte
avvolgici
nella sosta
non ci ascoltare
noi siamo
gli ultimi
mentre il mondo dorme con i sogni
dell’ingiusto
Caro mio
noi abitiamo nella stanza
del tempo
tu guardi i monti presenti
da allora
io vorrei pronunciare (il più importante)
arrestare l’apparente
fermezza della materia
noi possiamo morire caro mio
nel miraggio dell’eternità
Eva Ström - Švedska
Eva Ström
Ona je švedski liječnik i pjesnik. Debitirala je kao pjesnik 1977. zbirkom "Den brinnande zeppelinaren". Objavila je deset zbirki poezije, a najnovija "Utskuret ur ett större träd" 2013. Godine 2003. primila je nagradu Nordijskog vijeća za svoju zbirku poezije "Revbensstäderna", a osvojila je i nekoliko nagrada.
Prije nego što je postala profesionalni pjesnik, radila je kao liječnik od 1974. do 1988., a njezina medicinska izobrazba često je vidljiva u njezinom radu. Mnoge njegove zbirke poezije usredotočuju se na stanje svijeta, na mračnoj pozadini, ali ima i mjesta za sreću i radost življenja.
Ström je također prevela sve Shakespeareove sonete, koji su objavljeni u hvaljenoj zbirci.
Od 2010. član je Kraljevske švedske akademije znanosti.
Eva Ström pisala je i prozu, dramu i likovnu kritiku.
Il rosso vuole il rosso
La membrana, il velo, la grata, la persiana
Il velo, la grata, la persiana, la membrana
La grata, il velo, la persiana, la membrana
Il velo, la grata, la membrana, la persiana
Sto a guardare la grata, la persiana
Sto a guardare il velo, la membrana
Sto a guardare la persiana, la membrana
Sto a guardare il velo, la persiana
Il rosso vuole il rosso, il velo, la membrana, la linea
Vuole diluirsi, bagnarsi e diluirsi
Il rosso vuole il liquido, la linfa e l’osmosi
Il rosso vuole il rosso e dissolversi nel velo
impregnarsi e per osmosi diluirsi
Il rosso si fa rosso, liquido e osmosi.
La bellezza
La bellezza è terribile,
d’un tratto l’ho vista sul mio volto –
la ginestra fioriva,
l’hai vista anche tu, e hai capito
tutti questi fiori che sbocciano via via,
nulla che io possa arginare,
mughetti che crescono nell’ombra
castagni in fiore
la ginestra in fiamme
stanca poggio la testa su un cuscino,
stanca di nulla, stanca di una scoperta,
sopra di me tuona il mondo,
ed io cammino verso l’immobilità,
un silenzio più grande di quello di
un dirigibile in fiamme.
